گیسو

بوی بهشت خــــدا می رسد از کوه قــاف
مــرغک تنـــها در ایـن ره شده در اعتـکاف

بـــال و پـرش گوئیــا رنــگ به رنــگ غربت
بــــال و پـر مــرغ دل کرده عیـــان اعتــراف

ســاز خــدا اینچـنین پـر ز صـــدای سکـوت
حــاجی دیـوانه شد مــرغ دلـــم در طـواف

آمـده در راه عشق سایۀ حـق بـــر سـرم
دست نوازشگــــر او شده بــر من مصــاف

گیـسوی تنـــها شده پـر ز صدای سکـوت
کـــرده زبـان مـــرا هـیبت حــق در غــلاف

 « بسم الله الرحمن الرحیم »

قسم به عصر

کسی که از زمان سبقت گرفت ؛ سوخت 

و آنکه واماند ؛ 

انگشت حسرت به دهانِ حیرت دوخت ... ! .

 بزرگ مرد تنهای زمان  ( علی علیه السلام ) فرمود :

« انسان فرزند لحظه ای است که در آن به سر می برد »

در کتاب مدیریت زمان آقای نیلی پور جدولی دیدم ؛ جالب بود :

این جدول نشان می دهد که در یک عمر متوسط ( 60 الی 70سال ) با وقت خود چه می کنیم :

...

دزدان وقت :

عادات غلط * بی نظمی * بی برنامگی * خواب زیاد * مکالمات اضافی و غیر مفید و پرحرفی * سؤالات بی جا * عدم واگذاریِ امور به دیگران * مشورت نکردن با افراد خبره * تلفن موبال تلویزیون اینترنت *  شرکت در جلسات اضافی و غیر ضروری * ملاقات های بدون برنامۀ قبلی و نا بهنگام * پرداختن به اهداف جزئی * عدم اولویت بندی در کارها * دیر آمدن و زود رفتن * گفتگوهای خصوصی و دوستانه * وسواس و تکرار ها * مطالعه کتاب و نوشته های غیر مفید * عدم دقت در انتخاب ابزار کارآمد برای رسیدن به اهداف * تسویف * ماندن در خانه ( بیش از حد ) * تنبلی و بی حوصلگی * شتابزدگی و دیر جنبیدن * رفاه زدگیِ آلاینده * دخالت بی مورد در کار دیگران * خواطر منفی * بی ارادگی * سستی در تصمیم گیری * عدم اعتماد به نفس * نداشتن انگیزه * سلام و تعارف های بیش از حد و رودربایستی * تمارض * همیشه در دسترس بودن * تردید و شک * افراط و تفریط * بر عهده گرفتن کاری بدون تخصص و و و .

چترمن دلتنگ "باران" است

میدانم و میدانی

میبرم درسایۀ ابری

ومیمانم و می باری و می باری .

تو !

شدی باران ابر رحمت ای ( ... )

و میدانی

قطره هایت را چنان در این قنات دل فرو بردی

که لبریز است و می جوشد و می جوشد ...

قنوتم پر شد از باران نور تو

نمازم شد قبول

وسجده ام پر شد ز بوی تو

شدم دریا شدم دریا

و هر یک نامه ام شد موج این دریا

برای تو

مگر شاید بلغزاند بروی آب

قایق را

نگاه تو  ...  نگاه تو

ولی شمعی که تو دستم بود خاموش نمیشد

آب تمام شهر رو پر کرد

ولی هیچ کس غرق نشد

هیچ کس چتر نداشت

همه خیس شدند

ولی کسی سرما نخورد

آسمون می بارید

ولی ستاره ها پیدا بودند

یه قطره روی صورتم چکید

سر خورد

ولی هیچ کس نفهمید

هنوز داره بارون میاد

ولی باز هم

هیچ کس

نفهمید ...

خداوندا
چون مرا در رحم مادر نهادی در ظلمات عجزم بخوابانیدی
و چون در وجود آوردی معدۀ گرسنه را با من همراه کردی تا چون در وجود آمدم از گرسنگی می گریستم .
و چون مرا در گهواره نهانیدی ؛ پنداشتم که فرج آمد پس دست و پایم را بستند و خسته کردند .
چون عاقل و سخنگوی شدم بعدالیوم آسوده مانم ! به معلمم دادند ، به چوب ادب دمار از روزگارم بر آوردند .
چون از آن گذشتم ؛ شهوت بر من مسلط کردی تا از تیزیِ شهوت به چیز دیگر نمی پرداختم و چون از بیم زنا و عقوبت فساد همسری گزیدم فرزندانم در وجود اوردی و شفقت ایشان در وجودم گماشته و در غم خورش و لباس ایشان عمرم ضایع کردی
پیر و ضعیف گشتم
گفتم مگر چون وفات یابم  بیاسایم ؛ بدست ملک الموت گرفتارم کردی تا به تیغ بی دریغ به صد سختی جان من قبض کرد
چون در لحد تاریکم نهادی دوشخص مکرم فرستادی که خدای تو کیست ؟ وملت توچیست؟
وچون ازَ آن برستم از گورم بر انگیختی و در این وقت که حشر کردی درگرمای قیامت وجای حسرت و ندامت نامه ام بدست دادی که

چو آمد آشنا کردم شدم من آشنای او
                                 سراسرمشعلی شد دل منم من آشنای او
ز مهر آن پری چهره دلم لرزید و عاشق شد
                                 شد اومعشوق و دلدارم شدم من اشنای او

  پرده افتاد !

بدیدم رخ مهتاب

نشستم لب ایوان

سرودم چو پرنده

زدم زیر صدا رقص کنان

با دل بی تاب

که چون ماهی ام و دورم از آن آب

بگفتم ز غم دوری سیمرغ

که از عشق ، که در هجر ، که با یار ،

گهی مست و غزلخوان ،

گهی عاقل و هشیار

گهی بود دلم همره دلدار

گهی زل زده بر عکس بدیوار

که بیمار شد این دل

که سیمرغ پرید و نشدم بندۀ مقبل

چو سیمرغ نهان شد

همه جا تار و سیه شد

دلم در غم هجران ، دگر نعره زنان شد

همه عالم و آدم به فغان شد

چو از درد

به قرآن زدم این فال

گشودم دل پر رمز سخن های خدا را

که شاید بدهد آیه ای از عشق

بگیرم پر و بالی و شوم از قفس آزاد

چه زیبا بدرخشید چه زیبا !

ملکی حامل یک آیه ز قرآن

که دلم در پس آن آیه فسون شد

چنان بود و چنین شد

رها گشته ز قانون زمان شد

امید دل گیسو

به تقدیر خدا ، در پس آن آیه فزون شد

تاجری دیدم به دستش بسته ای

روی دریا می رود با بنده ای

ینده گفتش باز کن سر بسته را

برگشا این لقمۀ در بسته را

تاجرا انفاق کن بهر خدا

سیر کن با لقمه ای این بنده را

کرد پنهان بسته را او بی صدا

تاجر پر مدعای بی وفا

ناگهان طوفان و موجی در گرفت

آب دریا هر دو را در بر گرفت

بنده در دم گفت وردی زیر لب

چه فشارهایی که گلوگاه زندگی را می بندد

و چه مرداب هایی که در چشم به هم زدنی انسان را خفه می کند

پنجره ها رو بسته اند و فانوس عقل خاموش گشته

کمتر کسی با دل خلوت دارد

چه شب هایی که مهتاب به انتظار بندگیِ بنده ای شب را به صبح می رساند

و چه روزهایی که خورشید به امید تماشای پاکی و تولد انسان ها طلوع می کند

و سرانجام به نا امیدی غروب می کند

ابرها می بارند که شاید زمین را غسل دهند

و لحظه ای نمیگذرد که دوباره لجن ها و مرداب ها گسترده می شوند

روز جایش را به شب میدهد و خاموش می گردد و ترجیح میدهد چشم هایش را به روی بدی ها ببندد

کوه ها می لرزند

ماهیان غرق گشته اند

اژدهای نفس فرمان میدهد

و لاشخورها در انتظار مردارها بر سر کاخ طاغوتیان نشسته اند

بال کبوتران شکسته

پای فیلبانان بسته

زبان خروس ها بریده

و عمود خیمه را برداشته اند

چاه ها را پر از سنگ کرده اند و کاسه ها را شکسته اند

این فشاریست که انسان را در این عصر به تاریکی و ظلمت سپرده

و تنها « او » می تواند

««« یخرجهم من الظلمات الی النور »»»

را محقق کند .

این دنیا، چه دنیای خوب و دلپذیری می‌شد

اگر صدای قلب‌ام و زمزه‌هایش به تو می‌رسید از ورای فاصله‌‌ها…

کاش در دنیا فاصله معنا نمی‌داشت…

کاش می‌شد راحت سخن گفت و دل را سبک نمود…

و من با خیالی آسوده دردهای دلم را به آن واژه‌ها می‌سپردم

بر سنگ قبر من بنویسید

خسته بود اهل زمین نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنویسید

شیشه بود تنها از این نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید

پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید

این درخت عمر برای هر تیشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید

كل عمر پشت دری كه باز نمی شد نشسته بود 

سحر در سجده می گریم ، مگیر از من نگاهت را

فقط دردم به تو گویم ، مگیر از من صدایت را

شدم غرق کلام تو که افتادم به دام تو

خدایا این چه دریاییست ، مگیر از من کلامت را

بخوانم من به هر واژه ، تو را ای عمق هر واژه

که من غرقم به هر واژه ، مگیر از من دعایت را

صبا هر لحظه از کویت سحر عطر تو را آورد

که من مستم ز عطر تو ، مگیر از من صبایت را

من و ساز نگاه تو ، تو و رقص وجود من

به هر سازت برقصم من ، مگیر از من تو سازت را

چنان برخیزم از سجده که افتم باز بر پایت

خمارم کرده ای جانا ، مگیر از من سبویت را

کشیدم یک نفس در دل ، بر آوردم ز دل آهی

شدم خاکستر از عشقت ، مگیر از من تو داغت را

سحر خاکسترم را من رها کردم چو گیسویم

ضحی محو تو شد امشب ، مگیر از من صیامت را

پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما

من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه من آشیانه بسازی .

     پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و

آدمها را اشتباه می گیرم .

     انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود .

     پرنده گفت : راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟

     انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید .

     پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است .

     انسان دیگر نخندید . انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی که نمی

دانست چیست . شاید یک آبی دور – یک اوج دوست داشتنی .

     پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را نیز می شناسم که پر زدن از یادشان

رفته است . درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند

فراموش می شود . پرنده این را گفت و پر زد .

    انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد

روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش

موج زد .

    آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت : " یادت می آید ؟

تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود . اما تو آسمان

را ندیدی . راستی عزیزم بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟ "     

   انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد .

آنوقت رو به خدا کرد و گریست . بالهایت کوووووو ؟

دوسه پیمانه به یک بوسه خریدم ز لبت

                         من که این ناز کشیدم زتو و روی مهت
تا بدیدم رخ مه روی تو زیبا رو را
                        چشم من مست ِتو و دست من اندر کمرت

دوست داشتن دل می خواد نه دلیل

خدایا

بی دلیل

ما را برای خنجر آبدیده به زهر

ما را برای تیر

ما را برای خون

ما را برای جنگ درون

نه

ما را برای گریه و غم

نه

ما را برای طلوع و غروب ، نه

ما را برای تولد

برای مرگ

ما را برای شادی و غم ، نه

ما را ز قطرۀ خورشید از آسمان

ما را برای حضرت زهرا برای یاس

ما را برای خندۀ گل آفریده اند